Mingary Castle

  • Status: - *** - Ruiny. Dostęp o każdej rozsądnej porze
  • Typ: Zamek z dziedzińcem zamkniętym (Stone castle of enclosure)
  • Data: od XIII wieku
  • Położenie: około 1.6 kilometra (1 mili) na wschód od Kilchoan. Highland, South
  • Numer według map "Ordance Survey": NM 502631
  • Inne nazwy: Mingarry Castle, Kilchoan
Moja lokalizacja
Znajdź drogę

 

 

Pięknie położony, na wznoszącym się na wysokość od 6 do 9 metrów klifie, zamek Mingary został wybudowany w XIII wieku.
Twierdza ta osadzona jest na planie nieregularnego sześciokąta. Jej masywne, szerokie na około 1.8 metra mury, otaczają dziedziniec o wymiarach 19.8 metrów w linii północ – południe na 16.1 metrów w kierunku wschód – zachód. Ich wysokość, w części południowej (od strony morza) wynosi około 7.6 metrów. Od strony lądu mury są nie tylko wyższe, ale i znacznie masywniejsze (ok. 2.7 metrów). Wynikało to zarówno z przyczyn czysto obronnych, jak i faktu, że właśnie w tej części ulokowane było główne skrzydło zamku. Tak jak w przypadku innych kamiennych twierdz pochodzących z tego okresu mury Mingary są wyposażone jedynie w kilka niewielkich okien i szczelinowych otworów strzelniczych (przeważnie w górnej części murów). Lancetowate okienka ulokowane od północnej strony są wykonane w podobnym stylu do tych z zamków Dunstaffnage czy Duart. Większość z nich został jednak niestety w późniejszym okresie zablokowana. Widoczne u szczytu muru niewielkie otwory wskazują także, że mogła w tym miejscu znajdować się niewielka hurdycja, broniąca dostępu do bramy. Nie jest jednak wykluczone, że wspomniana drewniana konstrukcja mogła służyć bardziej do odprowadzania nadmiaru wody z wieńczącego mury obronnego chodnika. Ten ostatni, został pod koniec XVI wieku znacznie przebudowany. Dostęp na szczyt murów prowadził oryginalnie przez schody położone w północno – zachodnim rogu dziedzińca. Wciąż widoczne są ponadto ślady oryginalnego krenelażu murów. Dwie niewielkie bartyzany na rogach południowego odcinka murów mogły zostać tutaj dodane dopiero w XIV wieku. Kluczowe wejście, o szerokości jedynie 0.6 metra położone jest od południowej, „morskiej” strony. Jest to zrozumiałe z uwagi, że w momencie budowy twierdzy, szlaki wodne stanowiły podstawowy rodzaj komunikacyjny. Wciąż w dobrym stanie zachowana jest tutaj żelazna krata. Oryginalne, wewnętrzne drewniane drzwi były dodatkowo chronione solidną, dębową sztabą (otwór po niej widoczny jest w grubości muru). W ulokowanym tuż obok niewielkim zakamarku strażnicy mogli przechowywać swoją broń. Kolejna wąska brama ulokowana jest od strony lądu. Oryginalnie dostęp do niej prowadził przez zwodzony most, przerzucony nad głęboką na 3 i szeroką na 7.5 metrów fosą. Dodatkowo doprowadzone do niej były jednak także, wykute w zachodniej części zamkowej skały, schody. Widoczna kamienna grobla została wybudowana dopiero w XVIII wieku.
Główne, położone od północnej strony dziedzińca skrzydło zamku, mieszczące między innymi wielki hall, zostało na początku XVIII wieku kompletnie przebudowane. W jego miejscu powstał trzy piętrowy, zwieńczony dodatkowo poddaszem i wyposażony w duże okna, mieszkalny blok. Budynek ten w swym stylu mocno przypomina baraki z wojskowych koszar Bernera czy Ruthven. Podobnej rekonstrukcji uległy budynki leżące w zachodniej i wschodniej części dziedzińca. Zostały one wybudowane w oparciu o oryginalne, liczące od 0.6 do 0.9 wnęki w kurtynowym murze. W budynku leżącym po zachodniej stronie mieściła się zatem najprawdopodobniej kuchnia. Jednopiętrowy budynek położony po przeciwnej stronie mógł służyć jako stajnia lub obora.
Wnętrze zamku było wielokrotnie przebudowywane na przełomie XVI i XVIII wieku.

 

 

 

Historia Mingary Castle

 

 

Chociaż nie zachowały się żadne dokumenty odnoszące się do samej budowy zamku, to biorąc pod uwagę jego architekturę przyjmuje się, że powstał on w XIII wieku. Wybudowana przez z klan MacIans of Ardnamurchan twierdza miała głównie za zadanie kontrolować, istotne pod strategicznym względem, cieśninę Mull oraz fiord Loch Sunart. W latach 1493 i 1495 w związku z rebelią, noszącego tytuł Lordów Wysp – klanu MacDonald, Mingary został dwukrotnie zdobyty przez króla Jamesa IV (1473 – 1513). Zamek został następnie użyty jako baza wypadowa królewskich wojsk przeciwko MacDonald’som. W roku 1515 był on także nieskutecznie oblegany przez armię klanu MacDonald of Lochalsh. Udany atak tych samych wojsk miał miał miejsce już dwa lata później. Twierdza została wówczas mocno zniszczona. W latach 50-tych XVI wieku MacIans’owie mocniej zaangażowali się po stronie klanu MacDonalds. Na tym tle doszło też do ich konfliktu z klanem MacLean of Duart. W roku 1588 naczelnik klanu MacIans został pochwycony i uwięziony w zamku Duart przez sir Lachlan’a Mor Maclean’a (1558 – 1598). Wkrótce później oddział MacLean’a, wspomagany hiszpańskimi żołnierzami stanowiącymi załogę statku „San Juan de Silicia” (wchodzącego w skład Wielkiej Armady), zaatakował Mingary. Trzydniowe oblężenie nie przyniosło jednak spodziewanego skutku. W roku 1612 zamek został zdobyty przez wojska klanu Campbell. W trakcie Wojny Trzech Królestw (1644 – 1651), w roku 1644 wciąż pozostająca w rękach Campbell’ów warownia została zdobyta przez sir Alasdair’a MacDonalda, zwanego też MacColla lub Colkitto (ok.1610 – 1647). MacColla, zastępca głównodowodzącego królewskimi wojskami w Szkocji sir Jamesa Grahama, 1-ego markiza Montrose (1612 – 1650) w Mingary urządził więzienie dla pochwyconych Kowenanterów (szkockich prezbiterian). Jeden z nich, pastor nazwiskiem John Weir (zm. 1644) w swoim, spisanym podczas uwięzienia, pamiętniku opisał zatonięcie w pobliżu zamku wojennego okrętu. Wrak ten został faktycznie odkryty w roku 2006 przez autorów brytyjskiego programu „Wreck Detectives” (wyświetlanego w paśmie Channel 4).
Mingary został odbity w roku 1646 przez wojska parlamentarne pozostające pod dowództwem generała Davida Leslie (ok.1600 – 1682). W roku 1651 zamek wrócił jednak w ręce Archibalda Campbella, markiza Argyll (1607 – 1661). Podczas II-ego powstania jakobickiego (1745 – 1746) Mingary został zajęty przez rządowe wojska. Pozostał w użyciu najprawdopodobniej, aż do roku 1848. Ostatecznie opuszczony poparł w ruinę.

 

 

 

Zamek można podziwiać (tylko z zewnątrz) o każdej rozsądnej porze.

 

0 komentarzy:

Dodaj komentarz

Chcesz się przyłączyć do dyskusji?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *