Latheron Castle

  • Status: - * - Ruiny. Własność prywatna
  • Typ: Wieża mieszkalno - obronna (Tower house)
  • Data: najprawdopodobniej od XIII wieku
  • Położenie: we wiosce Latheron. Sutherland & Caithness
  • Numer według map "Ordance Survey": ND 199334
Moja lokalizacja
Znajdź drogę

 

 

 

Jedyną pozostałością po tym, ulokowanym na stromym brzegu potoku Latheron Burn zamku, jest już zaledwie niewielki, szczelnie też porośnięty bluszczem, fragment muru. Chociaż nie jesteśmy już w stanie odtworzyć jego oryginalnego wyglądu to możemy jednocześnie stwierdzić, że była to bardzo masywna budowla. Szerokość jej ścian dochodziła bowiem, aż do 2 metrów.

 

 

 

Historia Latheron Castle

 

Według, nie do końca potwierdzonych informacji, warownia nosząca nazwę „Wieży Harolda”, miała już istnieć  w Latheron pod koniec XIII wieku. W niej właśnie miał się też zatrzymać się król William I Lew (William I Lion, ur. ok. 1143 – zm. 1214), który na początku następnego stulecia (w latach 1201 – 1202) tłumił na północy rebelię rzeczonego Harolda Maddadssona (ok. 1134 – 1206), hrabiego Orkney i Sutherland. Po śmierci Harolda, w roku 1206, wieża ta miała zostać przekształcona w szpital lub schronienie dla pielgrzymów zmierzających do grobu świętego Magnusa (Magnus Erlendsson (1075 – ok. 1151), hrabia Orkney) w Kirkwall, na wyspach orkadzkich.
Kiedy w roku 1290, po tragicznej śmierci króla Alexandra III (1241 – 1286), tron Szkocji miała objąć jego wnuczka księżniczka Margaret (1283 – 1290), zwana też „Norweską Panienką”, król Anglii – Edward I (1239 – 1307), głoszący się wówczas protektorem Szkocji, wysłał po nią na północ, swoich przedstawicieli. Wiadomym jest, że mieli się oni zatrzymać w jakimś szpitalu lub schronisku położonym w połowie drogi pomiędzy miejscowościami Helmsdale i Wick. Przez wiele lat uważano, że miejscem tym był szpital pod wezwaniem św. Magnusa w Spittal, w pobliżu Halkirk. Jednak ostatnie badania szkockich historyków wskazują, że bardziej prawdopodobnym miejscem odpoczynku wspomnianych komisarzy był właśnie szpital w Latheron. Ten, w czasach Średniowiecza mógł pozostawać pod zarządem wikariuszy z Latheron. Oprócz typowych posług duchownych, ich osądowi podlegały wówczas także sprawy rozwodowe oraz dotyczące nieślubnych dzieci, a także wykroczenia przeciwko prawom kościelnym.
W pierwszej połowie XV wieku Latheron pozostawał najprawdopodobniej własnością rodu Cheynes. Następnie, już w roku 1472 miasto „Laythrynkirk” wchodziło w skład ziem należących do Marjory (ok. 1436 – po 1477), córki sir Alexandra Sutherlanda of Dunbeath (ok. 1395 – 1458).
W późniejszych latach Latheron należał też kolejno do rodów Keiths, Sutherlands, Gunns i Oliphants. Między innymi w roku 1541 był on dzierżawiony przez Isobel Sutherland. Osiem lat później, czyli w roku 1549 Lateron został wymieniony wśród innych „zamków, wież i fortalicji” przekazanych na własność sir Laurence’a Oliphanta (1505 – 1566), 3-ego Lorda Oliphanta. Pozostał on własnością rodu Oliphant, aż do czasów jego wnuka, czyli sir Laurence’a Oliphanta (1583 – 1631), 5-ego Lorda Oliphant. Ten, na początku XVII wieku został jednak zmuszony do uznania wyższości lokalnych rywali – rodu Sinclair i sprzedania im większości swoich posiadłości.
W roku 1606 Latheron, wraz z innymi okolicznymi ziemiami został przez Koronę włączony w skład nowej baronii Berriedale i przekazany na własność sir George’a Sinclaira (1566 – 1643), 5-ego hrabiego Caithness. Wkrótce później sir George, te same ziemie oddał pod zarząd swojego syna sir Williama Sinclaira (zm. ok. 1640), Panicza Caithness. Pozwoliło mu to przyjąć tytuł 1-ego Lorda Berriedale. Następnie, dnia 11 lutego 1632 roku, Berriedale przeszło w ręce jego syna Johna Sinclaira (zm. 1639), Panicza Berriedale. Nadanie to zostało zatwierdzone przez Królewski Urząd Wielkiej Pieczęci w roku 1633. Dwa lata później, w roku 1635 Latheron kolejny raz zmienił swojego właściciela. Nowym został wówczas Alexander Sinclair, brat sir Johna Sinclaira of Geanies, bogatego kupca który w roku 1624 nabył też posiadłość Dunbeath.
Latheron Castle pozostał w użyciu najprawdopodobniej do początków XVIII wieku. Jeszcze w roku 1726 miał on pozostawać w całkiem dobrej kondycji. Następnie opuszczony popadł w ruinę. Wreszcie znaczna jego część została zniszczona podczas potężnej burzy w roku 1911.

 

0 odpowiedzi

Skomentuj ten spis

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *